Ο αγώνας μου

Πολλά τα συναισθήματα,
που νιώθω και παλεύω,
εγκλωβισμένος κι έρημος,
διέξοδο γυρεύω.
Βουλιάζω δίχως έλεος,
για να προλάβω τρέχω,
και για τη σωτηρία μου,
μία φωνή δεν έχω.
Πίστεψα… μα προδόθηκα,
και μάταια περιμένω,
αισθάνομαι στην ήττα μου,
σαν καθυστερημένο.
Είμαι ριγμένος σαν λαός,
κι η ελπίδα μου΄ρθε πίσω,
έχω πολλά που θα΄θελα…
και από πού ν΄αρχίσω.
Κοιτάζω βλέπω γύρω μου,
τα παραμελημένα,
που τ΄ανθισμένα χλώμιασαν
και γέρνουν μαραμένα.
Φαντάζουν ούλα γέρικα
και διαβρωμένα τόσο,
μα εγώ δεν έχω δύναμη,
ζωή για να τσου δώσω.
Δεν έχω πλέον δύναμη,
με βία μ’ εμποδάνε,
φτωχό μ΄αφήνουν κι άνεργο
και πίσω με τραβάνε.
Με τρόπους με λιχνίζουνε
και σαν λαό με φθείρουν,
σ΄ ένα γκρεμό απύθμενο,
γυμνό με παρασύρουν.
Μα δεν θα αφήσω, φώναξα,
θα τρέξω στον αγώνα,
η υπομονή έχει όριο,
ξεχείλισε η σταγόνα.
Με απεργίες βάφτηκα
και δεν θα γονατίσω,
έχω μπροστά μου μέτωπο
και πρέπει να νικήσω.
Θα πάψω να ΄μαι μέσα μου,
συνέχεια μουδιασμένος,
με βλέμμα κάτω στο έδαφος
και στεναχωρημένος.
Στο δρόμο βγήκα μ΄ άλλους μου
και με ψηλά το χέρι,
σαν απεργός, σαν άτρωτος
και με φωνή μαχαίρι.
Φωτιά η αγανάκτηση,
ο απόλυτος θυμός μου,
κι η έκρηξη από μέσα μου,
γροθιά ο βρυχηθμός μου.
Με τση ψυχής τη δύναμη,
θα τσου ριχτώ στη μάχη,
κι ο αγώνας θα ΄ναι άγριος
και επιστροφή δεν θα΄χει.
Καστρινός από το Ζάντε