Οι παράγοντες που καθορίζουν το χρόνο των εκλογών

Η αποχώρηση του Γιάννη Μουζάλα για την Ευρώπη, είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για τον Αλέξη Τσίπρα, να βάλει το κυβερνητικό τρένο σε νέες ράγες, ώστε να αποκτήσει ταχύτητα στην υλοποίηση του κυβερνητικού έργου.

Θα το κάνει; Είναι το κρίσιμο και καίριο ερώτημα. Οι πληροφορίες, που ως τώρα υπάρχουν, κάνουν λόγω για «τεχνικής φύσης» αλλαγές,  περιορίζοντας έτσι την εμβέλεια των μεταβολών στην κυβέρνηση και διατηρώντας έτσι τις αδυναμίες του κυβερνητικού σχήματος, οι οποίες για όποιον θέλει να δει τα πράγματα καθαρά, είναι χτυπητές.

Ο Αλέξης Τσίπρας, αν πράγματι σχεδιάζει να κάνει εκλογές στο τέλος της τετραετίας ή το νωρίτερο στο τέλος της άνοιξης του 2019, οφείλει να αποκτήσει ένα πολύ μαχητικό και αξιόλογο κυβερνητικό σχήμα, ικανό να παραμερίζει τα εμπόδια και να παράγει έργο.

Γιατί η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, παρά το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας, θα κριθεί σε τρία κυρίως μέτωπα.

Το ένα είναι η πιστή εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2018, το δεύτερο η διάχυση των καρπών της βελτίωσης της οικονομίας και της ανάπτυξης σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και το τρίτο η καθημερινότητα του πολίτη.

Αν εξαιρέσουμε την καθημερινότητα του πολίτη, που εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον προγραμματισμό, την ετοιμότητα  και τη διάθεση της κυβέρνησης να προωθήσει βαθιές τομές και ριζικές μεταρρυθμίσεις στον κρατικό μηχανισμό, οι άλλοι δύο παράγοντες εμπεριέχουν πολλούς εξωγενείς και αστάθμητους παράγοντες.

Κι΄ αυτό γιατί, ο προϋπολογισμός για παράδειγμα, εξαρτάται από το κλίμα που θα επικρατήσει στην οικονομία, από την εξάντληση ή όχι της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, από τις επενδύσεις που θα γίνουν, από το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας, τον τουρισμό και τις εξαγωγές, παράγοντες, που εμπεριέχουν πολύ υψηλό ποσοστό αβεβαιότητας,

Κι΄ αυτό γιατί εκτός των κλασσικών παραγόντων, έχουμε και την αξιολόγηση, τη διαπραγμάτευση για το χρέος, την έξοδο στις αγορές και την έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο, που αναμένεται να επιδράσουν καθοριστικά στο σκέλος όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και της πολιτικής.

Που σημαίνει ότι από μία αστοχία στα προαναφερόμενα πεδία, μπορεί να προκληθούν πολιτικές εξελίξεις, οι οποίες δεν αποκλείεται να οδηγήσουν ακόμα και σε πρόωρες εκλογές.

Οσων αφορά στη διάχυση σε ευρύτερα στρώματα των καρπών της προόδου της οικονομίας, η εξάρτηση είναι πολύ έντονη και πολύ ισχυρή από τους προηγούμενους παράγοντες, που επιδρούν στον προϋπολογισμό. Δεν αρκούν τυχόν κυβερνητική θέληση και επιθυμία. Απαιτείται πραγματική πρόοδος σε όλα τα προαναφερόμενα πεδία, ώστε να παραχθεί πρόσθετο προϊόν το οποίο μπορεί να μοιραστεί, είτε με τη μορφή μερισμάτων, είτε με πιο σταθερό και επαναλαμβανόμενο τρόπο, στους πολίτες. Το δεύτερο βεβαίως είναι πιο αποδοτικό και πολιτικά.

Και να μην φεύγει από το νου μας ότι ο περιβόητος δημοσιονομικός χώρος, που θα επιτρέψει τη μείωση της φορολογίας, εξαρτάται απολύτως από τους προαναφερθέντες παράγοντες και βεβαίως την ομαλή και πιστή εκτέλεση του προϋπολογισμού.

Αν όλα εξελιχθούν ομαλά και κατά το πρόγραμμα και δεν απαιτηθούν πρόσθετα μέτρα για να επιτευχθεί το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% του 2018, μπορούμε με μεγαλύτερες πιθανότητες να προβλέψουμε εκλογές το 2019.

Αν η εκτέλεση του προϋπολογισμού ξεστρατίσει, τότε δεν πρέπει να αποκλείεται ένας εκλογικός αιφνιδιασμός στη λογική του μικρότερου κακού.