Περί «δεδηλωμένης» ή «μονά – ζυγά, δικά μας»

Ορισμένοι «ειδικοί» συνεπικουρούμενοι από πολιτικούς αναλυτές έσπευσαν να χαρακτηρίσουν «υπερβολική» την απαίτηση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να παρουσιάσει η Κυβέρνηση ενιαία θέση ως προς το «Σκοπιανό». Επιστρατεύτηκαν ως και συνταγματολόγοι για να υποστηρίξουν ότι η τυχόν παρουσίαση διαφορετικών – έως αντίθετων – απόψεων για το θέμα από τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεν θίγει τη «δεδηλωμένη», αφού η τελευταία κρίνεται μόνο σε περιπτώσεις παροχής ψήφου «εμπιστοσύνης» ή αντίστοιχα σε υπερψήφιση πρότασης «δυσπιστίας» κατά της κυβέρνησης.

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα ή έχουμε πάλι μια επανάληψη του έργου «Μονά – Ζυγά, δικά μας», μια πρακτική που ταιριάζει γάντι στη λογική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ; Είναι ή δεν είναι η σημερινή κυβέρνηση προϊόν συνεργασίας των δύο πολιτικών σχηματισμών ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ που αυτοτοποθετούνται στο πολιτικό φάσμα ο μεν αριστερά και ο δε δεξιά ; Αυτή η συνεργασία προφανώς στηρίζεται στη συναντίληψη που έχουν τα δύο αυτά κόμματα στα κύρια ζητήματα της χώρας (οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, γεωπολιτικά – εθνικά κ.λ.π.). Εκτός, εάν το σημείο επαφής των δύο κομμάτων είναι αποκλειστικά η νομή της κυβερνητικής εξουσίας, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Και κάποιος καλόπιστος θα ρωτούσε : «Καλά, δύο κόμματα με διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις δεν θα  μπορούσαν να έχουν διαφορετικές απόψεις σε κάποια πολιτικά ζητήματα, χωρίς όμως να θίγεται ο πυρήνας της συνεργασίας τους;». Η απάντηση θα ήταν καταφατική, εφόσον δεν παραβιάζεται η ουσία της πολιτικής τους συμφωνίας για κυβερνητική συμπόρευση. Τέτοια θέματα ήταν το σύμφωνο συμβίωσης ή ο καθορισμός της ηλικίας του σεξουαλικού αυτοπροσδιορισμού (αλλαγή φύλου). Σε κορυφαία ζητήματα οι δύο κυβερνητικοί εταίροι συμπορεύτηκαν. Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ υποστήριξαν το ΟΧΙ. Μάλιστα, στους ΑΝΕΛ όσοι διαφώνησαν – όπως ο βουλευτής Ηρακλείου Δαμαβολίτης – διαγράφηκαν και παραιτήθηκαν της βουλευτικής τους έδρας.

Μια σημαντική στιγμή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν όταν ο κ. Καμμένος διαφώνησε με την πολιτική του τότε υπουργού Παιδείας κ. Φίλη απέναντι στην Εκκλησία της Ελλάδας. Μάλιστα, ο κ. Καμμένος φέρεται να δήλωσε στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμο ότι, αν ο τελευταίος δεν ήταν ικανοποιημένος με τη συμφωνία που επετεύχθη τότε μεταξύ της Εκκλησίας και της Κυβέρνησης, ο ίδιος ήταν διατεθειμένος να «ρίξει την κυβέρνηση». Η απώλεια της «δεδηλωμένης» αποφεύχθηκε με παρέμβαση του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, ο οποίος όχι μόνο ακύρωσε την πολιτική του κ. Φίλη, αλλά και τον τελευταίο μετά από λίγο καιρό τον «αναδόμησε» από το Υπουργείο Παιδείας.

Αντίστοιχα τώρα, βρισκόμαστε ενώπιον ενός σημαντικού εθνικού θέματος που είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη γεωπολιτική στρατηγική της χώρας μας. Είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι οι κυβερνητικοί εταίροι ΟΦΕΙΛΟΥΝ να έχουν ΕΝΙΑΙΑ θέση. Το κρίσιμο διακύβευμα απαιτεί περίσσια υπευθυνότητα από τους πολιτικούς ταγούς του τόπου. Αν ο κ. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στρέφει την επίσημη στάση της ελληνικής κυβέρνησης σε λάθος κατεύθυνση σε αυτό το κορυφαίο εθνικό θέμα, έχουν υποχρέωση να αποχωρήσουν από τη συγκυβέρνηση. Και η επίκληση διενέργειας δημοψηφίσματος δεν είναι πανάκεια. Γιατί το τελευταίο είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που έχουν ακολουθήσει συγκεκριμένο περιεχόμενο και στρατηγική. Αν συμφωνούν με αυτά, τότε, ακόμα κι αν διεξαχθεί δημοψήφισμα οι ΑΝΕΛ οφείλουν, όπως και στις 5 Ιουλίου 2015, να συνταχθούν με τη θέση του κυβερνητικού τους εταίρου, δηλ. του ΣΥΡΙΖΑ.

Άρα, στο «Σκοπιανό» είτε συμφωνούν «σε όλα» με τον εταίρο τους, είτε διαφωνούν και αποχωρούν από την κυβέρνηση. Αυτό επιτάσσει η λογική, αλλά και το εθνικό συμφέρον. Διότι σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είναι μια συγκυβέρνηση που στόχο έχει να χαράξει μια καλύτερη – κατ’ αυτούς – πορεία για τη χώρα, αλλά ένας συνεταιρισμός για την εξασφάλιση της εξουσίας, όπου τα προσωπικά και τα κομματικά οφέλη προηγούνται της πολιτικής και των εθνικών συμφερόντων…

Α. Κ. ΜΠΑΛΕΡΜΠΑΣ

Φιλόλογος, Δρ. Αρχιτεκτονικής Ε.Μ.Π.

Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Ν.Δ.