«Τα κόκκινα φανάρια»: Ενα ελληνικό φιλμ νουάρ

Βρισκόμαστε στο 1963 και ο σπουδαίος κινηματογραφιστής Βασίλης Γεωργιάδης αποφασίζει να σκηνοθετήσει για την μεγάλη οθόνη το θεατρικό του Αλέκου Γαλανού “Τα κόκκινα φανάρια”.

Η ιστορία διαδραματίζεται την εποχή της μετεμφυλιακής Ελλάδας, μιας χώρας ρημαγμένης χωρίς υποδομές, αλλά με όνειρα. Η κάμερα του σκηνοθέτη παρακολουθεί με μελοδραματικό

τρόπο τις πόρνες και τους νταβατζήδες, τα κυκλώματα της νύχτας στα μπαρ και τα καμπαρέ στην κακόφημη συνοικία της Τρούμπας. Στην πραγματικότητα όμως όλη η ταινία γυρίστηκε στο στούντιο Άλφα.

Ο μεγάλος σκηνοθέτης τολμά έναν τρόπο κινηματογράφησης διαφορετικό από τα μελό του ελληνικού σινεμά της δεκαετίας του΄60, δομώντας μια ταινία που θυμίζει τα αμερικάνικα φιλμ νουάρ. Η άρτια φωτογραφία του Νίκου Γαρδέλη και η εμπνευσμένη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου μαζί με τις εξαιρετικές ερμηνείες των: Τζένης Καρέζη, Δέσπω Διαμαντίδου, Μάνου Κατράκη, Γιώργου Φούντα και Δημήτρη Παπαμιχαήλ δίνουν ένα υψηλής ποιότητας κινηματογραφικό αποτέλεσμα.

Στην ταινία ακούστηκαν πολυαγαπημένα τραγούδια σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου με την φωνή του αξέχαστου Γρηγόρη Μπιθικώτση, όπως: το “Άπονη ζωή”, “Σούφερα νερό στις χούφτες”, “ Στα χέρια σου μεγάλωσα” και ο Γιώργος Ζαμπέτας τραγούδησε το “Ο πιο καλός ο μαθητής”.

Η ταινία ανέδειξε μια σειρά νεαρών ηθοποιών όπως: τον Φαίδωνα Γεωργίτση, την Μαίρη Χρονοπούλου και την Ελένη Ανουσάκη. Η τελευταία ερμηνεύει ένα προκλητικό ρόλο, εμφανιζόμενη γυμνή. Σε παλαιότερη συνέντευξη της η Ελένη Ανουσάκη είχε αναφέρει ότι στην συγκεκριμένη σκηνή δεν ήταν προγραμματισμένο να παίξει γυμνή και πως ήταν τυλιγμένη με μια πετσέτα η οποία όμως κατά την διάρκεια του γυρίσματος έπεσε και ο σκηνοθέτης αποφάσισε να κρατήσει έτσι την σκηνή.

Η ταινία προβλήθηκε το 1964 στις Κάννες κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα και ήταν υποψήφια για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.