Βλέπω, διακρίνω

Αισθάνομαι πανευτυχής,
σ΄ όσα ο καιρός μού φέρνει,
ο χρόνος που με νοιάζεται
κι απ΄τη ζωή μου παίρνει.
 
Έτσι κι αλλιώς περαστικός
είμαι… κι έχω πιστέψει
όπως αυτό δεν πρόκειται,
κανείς να τ΄ ανατρέψει.
 
Προόδους βλέπω έχουμε,
ακούω και διαβάζω,
άλλες φορές χαμογελώ
κι άλλες αναστενάζω.
 
Χαμογελάω στα όμορφα
και τσι καλές ειδήσεις,
αναστενάζω για άσχημα,
που πρέπει να βαδίσεις.
 
Βλέπω διακρίνω αλλαγές,
τσι ανθρώπινες τσι σχέσεις,
διπροσωπία άφθονη
και στείρες υποσχέσεις.
 
Βλέπω και νιώθω αφύσικα,
το μάτι που λαγκεύει,
ακούω τον πλησίον μου
που λέει και δεν πιστεύει.
 
Πολλοί οι προσποιούμενοι,
να ελίσσονται αρέσει,
τι να κρατήσει η σκέψη μου
και τι να αφαιρέσει.
 
Τι να κρατήσει πέστε μου,
απ΄ αυτή την αφθονία,
σιγά – σιγά γεννήθηκε
μια άλλη κοινωνία.
 
Προδίδει αλήθειες, πράματα
κι η συμπεριφορά μας,
φιλοδοξίες που έχουμε
δηλώνει κι όνειρά μας.
 
Ένα γλυκό χαμόγελο,
γεμάτο γοητεία,
έχει σκιές και σύννεφα
και ζήλια, και κακία.
 
Δεν κρύβονται ελαττώματα,
ούτε ο χαρακτήρας,
και δεν υπάρχει αλλαγή,
μα ούτε και σωτήρας.
 
Σ΄ αυτή την κοινωνία μας,
πολλά μ΄ έχουν πετύχει,
και κάτι που στα χρόνια μου,
δεν μου΄χει ξανατύχει.
 
Ακούνε κάποιο όνομα,
τσου λες… μα δεν μιλάνε,
φαντάζονται το πρόσωπο
και με λυγμούς γελάνε.
 
Ανάμεσά μας πρόσεξα
υπάρχουν και γελοίοι,
που στ΄ άκουσμά τσους… χαχαχα
το γέλιο μας διαλύει.
 
Μιλούν τα οφθαλμοφανή
και λόγια που να κρύψω,
μου δείχνουν με το βλέμμα τσους
το δρόμο για να στρίψω.
Καστρινός από το Ζάντε
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ